Einde schooljaar, tijd voor de eindproductie. Die wordt gespeeld door de 12e-klassers die zich hiervoor na de examens geheel willen inzetten. Ieder jaar is het een niet te missen evenement. Op het programma stond Hamlet van William Shakespeare, een wereldberoemde klassieker.

Op zondag 28 juni was de vierde en laatste opvoering. Door de ervaringen met de andere eindproducties onder regie van Elard Pijnaken, verheugde ik me op een boeiend toneelgebeuren. Het werd veel meer dan dat! Het was levendig, modern toneel van een niveau zoals je dat graag aantreft in de professionele theaters.

Die avond werd de titelrol vervuld door Thijmen Nuninga, die met genuanceerd, beweeglijk spel een levensechte Hamlet neerzette. Een heel scala aan gemoedsbewegingen van somberte, twijfel, sarcasme en cynisme tot gespeelde waanzin, humor, melancholie, woede en zelfverwijt,  wist hij volstrekt geloofwaardig over het voetlicht te brengen. Ook de bezetting van de andere rollen was sterk. De koningin, Hamlets moeder, in een mengeling van koninklijke waardigheid en hopeloze verliefdheid op haar tweede echtgenoot, haar zwager, die – buiten haar medeweten? - haar man, de koning, had vergiftigd. De echtgenoot kreeg overtuigend gestalte, loofwaardig zowel in zijn slechtheid als  in de berouwvolle scene waarin hij tot besef komt van zijn schuld. De overige rolbezetting was ook sterk: Laertes, Ophelia, hun moeder Apollonia en natuurlijk Horatio, Hamlets enige echte vriend. Onvergetelijk waren Guildenstern en Rozenkranz, de valse vrienden die omwille van eigen gewin met de koning samenspanden tegen Hamlet.

Het stuk werd in hoog tempo gespeeld en totaal verschillende scènes vloeiden naadloos in elkaar over. Origineel en kunstzinnig was de enscenering van de geestverschijning van de vermoorde koning, steeds aan het gezicht onttrokken door de zwaaiende donkere vlaggen; heel suggestief voor de duistere wereld waaruit deze geestesschim afkomstig was.
Prachtig van aankleding, spel en beweging was de kompanij die in commedia dell’arte stijl op Hamlets verzoek de moord op diens vader naspeelde zodat Horatio en hij de reactie van de koning konden peilen, geprojecteerd op de achterwand, waren een zinvolle aanvulling: het beeld van de spin bezig met het weven van haar web en Ophelia die in haar verstandsverbijstering de verdrinkingsdood sterft, omgeven door het groene riet en deinende rozenblaadjes.

Knap werd de beperkte ruimte op het toneel ten volle benut. Door met de koningszetels steil omhoog te gaan, bleef er ruimte voor de aangrijpende begrafenis van Ophelia (prachtige, ingetogen zang van de koningin en overtuigende smart van Hamlet!) en de bloedstollende schermscene aan het eind tussen Hamlet en Laertes.
Harmonieus en volkomen op zijn plaats was zang vervlochten in het geheel. Hoed af voor de leraren Raoul Boesten en Vincent Harry, die als leraren zang en beweging hun aandeel in deze prachtige productie hebben gehad. Als je dan beseft dat dit alles in 2,5 week is ingestudeerd, ben je sprakeloos van verwondering. Op welke andere school dan de vrijeschool is een dergelijke prestatie denkbaar?

En toen was het, na vier voorstellingen in verschillende bezetting, opeens helemaal voorbij. Zo gaat het nu eenmaal met muzische kunsten als zang, dans en toneel: Je moet erbij zijn om het mee te maken.